Nothing

Blog มีไว้คลายเหงา

Ethic มีเครดิต ก็เหมือนวิชาสอนคนแปรงฟัน ว่าต้องแปรงยังไง กินข้าวควรจะเคี้ยว 50ที  จิงๆแล้วมหาลัยเอามาเก็บตังพวกเราไปงั้นๆแหละ  มันเป็นวิชาที่ใช้จริงไม่ได้  มันคือทฤษฎี ที่ทุกคนรู้ว่าควรทำยังไง แต่ไม่ทำ เหมือนรู้ว่าโกหกไม่ดีนะคะ  แต่ก็ยังโกหกกันทุกคน

 

ที่เกริ่นๆมา จิงๆแล้วคือขี้เกียจทำการบ้านไง  หา Article อะไรไม่รู้ ไม่ไหว ง่วง หาไม่ได้ แถมยังต้องหา 2 อัน เหวินฝากหา ด้วยอัตราต่อรอง ฟูจิครึ่งควบมื้อ  คุ้มจิงๆ  เหมาะกับช่วงนี้มาก  2 วันมานี้พกเงินไปมหาลัย 10 บาท วันนี้ก็เหลือตัง 10 บาท กลับมาบ้านเช่นเคย  ซึ่งหมายความว่า วันๆใช้ชีวิตบนเงินคนอื่นน่ะแหละ  ถ้าไอ้10บาทนี้อยู่พ้นวันพุ่งนี้ได้ จะเอามันขึ้นหิ้งแทนแล้ว หนังหนาจริง

 

กลับมาหวนคิด  กูเป็นอะไรกับเงินมากปะเนี่ย ภูมิใจในความจนขนาดน้าน เขียนทุกครั้งเลย

 

วันก่อนไปบางแสนโดยบังเอิญ รอบ2 ด้วยความมันตีนของไอ้เต้ยอีกแล้ว  จะไปเอแบคบางนาเนื่องจากมีการปิด AU Game ซึ่งเป้าหมายในการไปนั่นคือ ดูความเอ๊กซ์ของหลีดคณะต่างๆ ซึ่งไม่ใช่คณะเรา เพราะมันจะดูน่าเกลียดเกินไปหน่อย รุ่นน้องทั้งนั้น บวกกับไปช่วยดูน้องๆเชียร์กัน  และที่สำคัญอีกอย่าง คือการรับเหรียญเงิน ที่อุส่าเหน็ดเหนื่อยกับการแข่งขันอย่างหนักจนสามารถช่วงชิงเหรียญเงินสนุ๊กเกอร์มาได้ นี่ๆอวดหน่อย โดนนำ 2 เฟรมแล้วไล่แซงมาเป็น 3-2นะเฟร่ย  แต่แล้ว....ไอ้เต้ยแม่งขับไปคนละทาง ไปโผล่ รู้ตัวอีกที จะถึงบางแสนอีกแล้ว  คือปกติเค้าไปวงแหวน แล้วไปทางบางนากัน ไอ้ห่านี่มุ่งตรงดิ่งเข้ามอเตอเวย์ไปบางแสนซะงั้น ถ้าใครเคยไปทางนั้นคงนึกออกมันจะมีที่พักนักเดินทางใหญ่ๆ พอถึงตรงนั้นปุ๊บ พวกเราเอะใจขึ้นมาทันที พร้อมกับมองป้ายบอกทาง "บางแสน 3 กม." ตามมาด้วยคำพูดจากปากนายเต้ยว่า "เหี้ย ทางแม่งโล่ง กูเลยเหยียบมันตีนไปหน่อย"  พร้อมกับความคิดในใจอีก 2 คนที่ร่วมเดินทางมาด้วย "แม่งเอ๊ย  กูรู้ทาง แต่กูเสือกเชื่อใจมัน นึกว่ามันมีทางที่ดีกว่า"   ทริปบังเอิญครั้งนี้ ประกอบไปด้วย 3 คน มีไอ้เต้ย กับไอ้กร แล้วก็ตัวผมเอง ไม่มีอะไรมาก  ไปนั่งชิวชายหาดพร้อมเหล้า 1 แบน  ซึ่งเป็น 1 แบนที่ กินได้นานที่สุดเท่าที่ทุกคนบนโต๊ะประสบมา  คิดว่าท่านอนกินน่าจะมีผลต่อระดับความอยากกิน และระดับความเมาด้วยไม่น้อย 

 

มีครั้งก่อน ไอ้เต้ยเจ้าเดิม นำทางรถอีก 2 คันประกอบด้วยรถน้องไมค์ และน้องปลั๊กจะเข้าเอแบคบางนากันหลังจากไปกินข้าวกันมา  ไม่รุมัน"เอากะเจี๊ยวส่วนไหนคิด"(คำพูดติดปากเต้ย) ว่าทางขึ้นทางด่วน เป้นทางกลับรถ พาขึ้นไปเฉย ทุกคนที่ร่วมชะตากรรมจึงต้องติดร่างแหไปกับการนำทางของนายเต้ยไป  

 

คติ::"ทีหลังเต้ยจะพาไปเอแบคบางนา กรุณาเตรียมขาสั้นไปให้พร้อม"

 

ความรู้ที่ได้มาจากการกินเหล้าริมชายหาดโดยไอ้กรคือ  ถ้าผสมโค้กก่อนโซดา เหล้าจะหวานกว่าผสมโซดาก่อนโค้ก

จิงๆแล้วมันอาจจะเป็นการคิดไปเองก็ได้ เหมือนถ้ามีคนหุงข้าวจากหม้อเดียวกัน แล้วตักใส่จานข้าวมา 2 จาน แล้วบอกคุณว่าจานนึงหุงจากหม้อหุงข้าวอันใหม่ มันเลยนุ่มกว่า อีกจานนึงหน่อย ให้คุณหาเอาว่าจานไหน    น่าแปลกที่แค่ความคิดว่า มันต้องมีจานนึงนุ่มกว่าอีกอันนึง ทำให้คุณรู้สึกว่าข้าวในจานนึงนุ่มกว่าอีกจานนึงได้จริงๆ ถึงแม้มันจะรู้สึกว่ามันต่างกันนิดนึง แต่มันก็แตกต่างกัน

 

สรุปแล้ว เข้าเรื่องซะที  ไอ้เหี้ยเต้ยยยยย เหรียญเงินกู  กูไม่ได้ไปขึ้นแท่นรับเหรียญเลย สาดดดด  ตอนได้เหรียญแข่งแบต ตอนปี1 ก็ทีนึงแล้ว มาปี4 ไม่ได้เอาเหรียญอีกแล้วววว

 

คงไม่ทำเอททิกแล้ว หาไม่ได้จิงๆ เพราะขี้เกียจ  บางกอกโพสพุ่งนี้เจอกัน

 

มีร้านอาหารชื่อ แม่หยีพ่อเซ็ง อยู่ในประเทศไทยด้วย

 

เวน นึกได้ว่าจะส่งบอล....สายไปแล้ว   พลาดโอกาสเสียตังเลย

ช่วงนี้การเก็บตังดำเนินไปอย่างดี ที่ทำให้เก็บตังได้2-3 อาทิดนี่ เพราะว่ายังแค้นกับเทอมก่อนอยู่  ไม่รู้ใช้ห่าไร เทอมเดียวตังเก็บหมดไป 25000

 

ขณะนี้มือถือเหลือเงินอยู่ 0 บาท 16 สตางค์ และยังมีหนี้ที่ยืมคนอื่นอีกประปราย นับว่าจนสัด

 

วันก่อนแข่งปิงปองชายเดี่ยว  เจอคนห่าไรไม่รู้เก่งชิบหาย แพ้ขาดเลย

ห้องปิงปองเปิดแล้ว หลังจากปิดมานาน  คราวนี้คงตีบ่อยๆ อยากตีกับไอ้ไฟฟ์ดูเห็นบอกเป็นตัวจังหวัด

 

ตอนนี้พักผ่อนไม่พอเหี้ยๆ

 

ลืมสร้อยข้อมือของน้ำไว้ที่บ้านหัวหน้า  ซวยแว้ว เข้าไปเอาต้องเติมก่อนใส

 

บางคนอื่จสงสัยว่าแก๊งตี๋ชั่วคืออะไร วันนี้จะมาเปิดเผยกัน อนึ่ง ข้อความต่อไปนี้ก๊อบจากblog ของตี๋โหดมา

 

เมื่อคืนได้ฟังเพลงนึงที่ชอบมาก แต่ไม่ได้ฟังมานานแล้ว เพราะ ทำเทปหายไป  ซักคนยืมนี่แหละ แล้วลืมว่าเป็นใคร จะว่าไปก็หาโหลดได้  แต่มันลืมไปจริงๆ  ต้องขอบคุณเพื่อนตัง  เดี๋ยวไว้จะไปดูดเพลงอีก  ไม่ค่อยเจอคนฟังเพลงคล้ายๆกันเลย  ที่แท้อยู่ใกล้ตัว  แต่มันมีความพยายามสรรหามากกว่าเราเยอะจิงๆ  กูนี่เป็นมนุษย์เฉื่อย  

 

เอ้า  เพลงนี้แหละ

 

At slow speed we all seem focused
In motion we seem wrong
In summer we can taste the rain

I want you to be free
Don’t worry about me
And just like the movies
We play out our last scene

Two can play this game
We both want power
In winter we can taste the pain

In our short years, we come long way    -->ชอบท่อนนี้
To treat it bad and throw away

I want you to be free
Don’t worry about me
And just like the movies
We play out our last scene

You won’t cry, I won’t scream

In our short years we come long way
To treat it bad and throw away
And if we make a little space
A science fiction showcase                       --> มันคือไรวะ ไม่เข้าใจ
In our short film, a love disgrace
Dream a scene to brighten face
In our short years we come long way
To treat it bad, just to throw it away

I want you to be free
Don’t worry about me
And just like the movies
We play out our last scene

 

You won’t cry, I won’t scream

 

 

เพลงอะไรมาใหม่ๆ จะไม่ค่อยฟัง   ต้องรอให้มันเริ่มเก่าก่อนแล้วค่อยฟัง   เป็นงี้ตลอดเลยนะมึง

 

ปล. ไอ้เกี๊ยว ชีวิตกูไม่เศร้าขนาดนั้น  แค่กูตกอยู่ในหลุมโคลนดำๆ แปปนึงแค่นั้นเอง

 

คนเราไมค่อยจำความสุขเท่าไหร่  เห็นจะจำได้เฉพาะความทุกข์  อาจเป็นเพราะ ถ้าสุขมันก็ดีอยู่แล้วไม่คิดไม่จำ แต่พอทุกข์มันเลยต้องจำที่จะไม่ให้เจ็บอีก

 

อีกซักพักจะเอารูปขึ้นล่ะ  รอต่อไป   ไม่นาน

รุสึกเนื้อใน มันจะไม่ตรงกับชื่อเรื่องเท่าไหร่เลย แต่ชั่งเหอะ  กูเปนคนเขียนนี่

ช่วงนี้เป็นอะไรที่ กรอบมาก เงินไม่รุหายหัวไปไหนหมด วันนี้เพิ่งกลับมาจากไปชะอำ กับ ไอ้กร ไอ้หมี ไอ้...ขี้เกียจพิมคำว่า ไอ้ว่ะ โจ๊ก แมว เอ็ม  เหลือตังกลับบ้าน 1 บาท แฝงไปด้วยหนี้สิน หวนกลับไปคิดว่า แค่เทอมเดียวกูเอาเงินไปทำห่าไรหมดวะ 27000   หลังจากนี้คงต้องเซฟมั่งแล้ว  ไปครั้งนี้ มีสัญญา กะไอ้โจ๊ก ไอ้กร ไว้ว่าจะเก็บตังเพื่อบรรลุเป้าหมายกัน  ตั้งเป้าเก็บอาทิดละ 500 พยายามเข้าลูกพ่อ

 

ปิดเทอม :: นอน6โมงอย่างต่ำทุกวัน  ชีวิตไร้แก่นสารสุดๆ    ปิดเทอมนี้ไปเที่ยวมา 3 ที  ถ้านับค่ายคณะที่ กาญ ด้วยนะ  เริ่มจากไปกาญก่อนเลย ตอนไปนั่งรถไอ้เต้ยไปกัน 4 คน มี ไอ้เต้ย ลิ้ม ทอง และกู  วันนี้นกะจะไปนอนในรถ แต่แล้วก็สลายไป  กลายเป็นนั่งแหกปากกันทั้งทาง  เริ่มจากแรกเลย คำถามที่ คนในรถ 4 คนไม่สามารถหาคำตอบได้ "กาญไปยังไงวะ??" กูเลยเริ่มแนะให้ "ตามพระอาทิดไปดิ" "รถมึงไม่มีเข็มทิศเหมือนรถไอ้เฟียตเหรอวะ  กระจอกสัด"   คิดว่าคำถามเริ่มต้นประมานนี้  ซักพัก  จากการที่ไอ้เต้ยโทถามเพื่อน  ได้ความว่า "ไปทางรังสิตดิ"     "รังสิตพ่อมึงอะ   มันไปทางพุทธมลฑล โว่ย"เสียงไอ้ทอง ผู้ชอบบอกว่าตัวเองรู้ทาง แต่จิงๆแล้วมั่ว    สรุปโทรไปโทรมาได้ความว่า  ไปพุทธมลฑลถูกแล้ว  คำถามต่อไปจึงเกิดขึ้นมา "มันไปยังไงวะ พุทธมลฑล"     ทั้งทางเป้นอะไรที่โง่ๆและมั่วๆตลอดทาง    สรุปแล้วได้ความจากป๊ามาว่า ไปทางนั้นแหละ เจอนครปฐม แล้วเลี้ยวซ้ายไปราชบุรี    พอพวกเราถึง กาญ ปุ๊ป ก็เริ่มโทรถามต่อ ว่าค่ายมันอยู่ อำเภอไหน   ติดต่อถามไอ้กร ป้า และ เหยา สรุปแล้ว ชื่ออำเภอ บ้านเก่า แล้วก็วางโทรศัพท์ไป  ซักพักนึง  ไอ้เหยาโทรกลับมาด้วยเสียงนิ่งๆ  เฮ้ย  มึงเจอป้ายบ้านเก่า แล้วก็ขับตามป้ายมา  แล้วมันก็วางไปอย่างไม่แยแส  ทำเอาอึ้งอยู่ซักพักว่ามันต้องการอะไร    พวกกู 4 คน ไม่ใช่ควายนาเว่ย รู้อยู่แล้วว่าต้องตามป้าย  "แล้วทำไงถึงจะเจอป้ายล่ะวะ"เป็นคำถามที่ผุดขึ้นมาในช่วงเวลานั้น แต่ไม่มีใครบอกได้  เลย ขับตรงไปเรื่อยๆ    จนไปจอดที่ปั๊มนึง แล้วถามคนขายของว่า บ้านเก่าอยู่ไหน  เค้าก็บอกว่าตรงไปอีก 50 โลก็ถึง  พวกเรา 4 คน ดีใจที่ใกล้ถึงแล้ว เพราะอ่วมกับค่าน้ำมัน  เลยบึ่งไป  ผ่านเขาชนไก่ ผ่าน ทุ่งไปเรื่อยๆ   จนคำถามเริ่มเกิดขึ้นในรถว่า "มันบอกผิดป่าววะ  บ้านโป่ง ป่าววะ"   แต่หลังจากการเช็คแล้ว รู้สึก บ้านเก่าจะถูกแล้ว   จนขับไปเรื่อย เริ่มรู้สึกว่า  "50เหี้ยไร นี่ขับมา เกิน50 โลแล้ว ยังไม่เห็นป้ายบ้านเก่าซักป้ายเลย"  จังหวะนั้นเอง  รถได้ขับผ่านแยกที่มีป้อมตำรวจอยู่  เลยหยุดถาม เค้าบอกดให้เลี้ยวซ้ายแยกนี้แหละ ไปอีก 15 โล เดี๋ยวก็ถึง  พวกเราก็แอบดีใจเล็กๆ   ขับไป ระหว่างทาง  เย็ดเขร้  ภูเขาอย่างสูง  นี่กุกำลังข้ามไปพม่าใช่มั้ยเนี่ย  ข้างทาง มีแต่วัวและทุ่ง และภูเขาสูงๆ   เลยสรุปได้ว่า คนกาญเป็นคนขี้เล่น  ถ้ามันบอก 50 โลต้อง เกาไว้ก่อนเลย ว่าไม่ใช่ 50 โล แน่ๆ และจังหวะนั้นเอง น้ำมันเริ่มใกล้หมดอีกแล้ว  ทำยังไงดี     ความคิดนึงแว่บเข้ามา " หรือว่าวัวมันบังป้ายวะ  แม่งนอกจากคนกาญ จะขี้เล่น แล้ววัวยังขี้เล่นอีกเหรอวะ" ตอนนั้นภาพที่ในหัวคิด ออกแนวกาตูนสัดอะ   แบบ  วัวยืนบังป้ายอยู่ พอรถขับฝ่ายไป วัวเอามือมาปิดปากหัวเราะ "คิ!!"   ขำๆกันไป  แต่ยังคงเหวออยู่ เพราะน้ำมันจะหมด   ข้างๆทางเสือกมี ปอเต็กตึ๊ง ซะงั้น ไม่รุโผล่มาได้ไง  แถวนั้นวัวตายบ่อยมั้ง   เลยลงไปถามทาง  แม่งลงไปถามนี่ เจ้าหน้าที่มันนี่ ดูอายุแล้ว น่าจะเด็กกว่าเราเกือบหมดเลย แถมหน้าตายังกะเมายาด้วย เสียวไปวูบนึง  คงอยู่กับวัวตายมากไปมั้ง อืม...   เออนั่นแหละ  มันบอกตรงไปอีก 15 โลมั้ง จะมีแยกเลี้ยวซ้ายไป จะมีปั๊มน้ำมัน  พวกเราเลยไปตามที่เค้าบอก และคิดๆกันว่า แม่งต้องไกลกว่า 15 โลแน่เลย เพราะคนกาญขี้เล่น     จังหวะนั้น ตลอดทางที่ผ่านมานี่ ไม่เจอป้าย บ้านเก่า เลยซักป้าย  แต่ชั่งมันก่อนเติมน้ำมันก่อน  เข้าไป เตืมอีก 300   พนักงานถามกลับมาว่า "สาล้อ?"   ชิบหายยยยย  นี่พวกกูจะไปพม่าแล้วใช่มั้ยเนี่ย  ไอ้เหี้ยตำรวจ คงกำลังขำอยู่แน่เลยแสด     จากการถามได้ความว่าตรงต่อไป  พวกเราตรงไปเรื่อยๆ เจอป้อมตัวรวจอีกแล้ว   "มันป้อมเดิมป่าววะ?"คำถามไร้สาระเริ่มเกิดขึ้นอีกครั้ง   "ถ้าเจอตำรวจคนเดิมนั่งขำอยู่ กุจะตบหัวแม่งให้"สไตล์ไอ้ทองเค้าล่ะ    อืม มันก็คือคนลป้อมน่ะและ    เลยเข้าไปถามว่า บ้านเก่าไปทางไหน  แล้วก็เห็นว่ามันใกล้ๆแล้ว เลยถามด้วยว่า "แล้วบ้านสายชล(ชื่อที่พักของค่าย) อยู่ตรงไหนเหรอครับ?"   คำตอบที่ได้กลับมา "ไม่เคยได้ยินนะ"  แถมตำรวจยังเอาปืนออกมาโชว์อีกด้วยไม่เอามาโชว์ทำห่าอะไร     เอ้อ เหนื่อยแล้วว่ะ   ไว้ค่อยต่อ วันหลัง....นี่แค่ไปกาญอย่างเดียวนะเนี่ย เมื่อยจิง  ง่วงด้วย 

 

เมื่อคืนม๊าชวนไปทำบุญ ปล่อยนก ปล่อยปลา  ตอบอย่างทันทีว่า ไม่!!  วันก่อนมาบอกจะให้เปลี่ยนชื่อ  ประมานว่าหมอดูบอกมาว่าควรไปเปลี่ยนชื่อไรทำนองนี้  คำตอบเหมือนเดิม  ไม่!!   ก็ใครจาไปเปลี่ยนชื่อล่ะม๊า  มันก็ไม่ได้เสียหายอะไรนี่ ชื่อเนี้ย  พออยู่ถูๆไถๆ มา จะ 22 ปีแล้ว    เอ้อ พูดถึงก็จะวันเกิดแล้วนี่หว่า  ปีนี้จะขยันเรียนมากกว่าเดิมนะคร้าบ อืม..วันเกิดม๊า เขียนในโปสการ์ด (มันใช่เรียกงี้ป่าววะ)  เออนั่นแหลั  ที่แปะๆข้างๆกล่องของขวัญน่ะแหละ  ว่า "รักนะแต่ไม่แสดงออก"  วันต่อมา เปิดทีวี เจอมิวสิค เกิลลี้เบอรี่ ซะงั้น     อ้าว เหี้ย กุให้เพลงเกิลลี่เบอรี่ กับแม่กุซะแล้ว หวังว่าคงไม่น้อยใจนะม๊า เพราะไม่รุจิงๆ    อืม  แต่เราก็เปนคนรักเงียบๆอยู่แล้วแหละ ไม่ค่อยเทคแคร์ ไม่สนใจอะไรมากมาย แต่ความรักมีให้เตมที่นาเฟร้ย      จะ 7 โมง แล้ว  เดี๋ยวมาอารมณ์เขียนเมือ่ไหร่จะมีเขียนต่อละกัน  แล้วกูเขียนเยอะงี้ จะมีคนบ่นว่าขี้เกียจอ่านมั้ยเนี่ย....

 

 

 

 

ครั้งหน้าจะพูดถึง ป้าย+ร้านอาหาร+ซิสเลอ+ที่บ้าน(อันนี้เป็นโน๊ตให้ตัวเองนะ เดี๋ยวจะลืมว่าจะเขียนไร)

 

เอ้อ ปล.   4-1 ว่ะ แมนยู  อนาถใจ

ไม่ได้เขียนซะนาน นึกว่ากุจะเขียนเยอะดิ    ไม่มีว่อย